panel

Blog 4: De Kofffer van de kameleon

12mrt

Blog 4: De Kofffer van de kameleon

Wanneer tijdens een onderzoek de testkoffer opengaat, wordt daarmee eveneens een trukendoos opengetrokken. Want als orthopedagoog moet je van alle markten thuis zijn. Een ware kameleon, die zich zo kan aanpassen dat een kind zich in korte tijd op z’n gemak voelt.

Soms moet je je letterlijk in allerlei bochten wringen. Zo daagde een zevenjarig jongetje me laatst uit tot het doen van een spagaat. Met enige schroom, aangezien het zeker twaalf jaar geleden was dat ik me in deze specifieke positie had gemanoeuvreerd, zat ik zonder al te veel moeite halverwege. Vol bewondering keek hij toe en moedigde me aan: ‘Waaajoo, je hoeft nog maar een klein stukje!’. Vastberaden me niet te laten kennen, gleed ik nét iets te ver door, waardoor ik inderdaad in de spagaat belandde, maar er eveneens niet meer uit kwam. Zijn respect had ik in the pocket, evenals een week spierpijn.

Ook moet je met de tijd mee gaan. Een meisje van zes jaar stelde ik de vraag of ze ook huisdieren had. Nietsvermoedend zag ik twee vrolijke, gestreepte poezen voor me bij het horen van de namen Tiger en Lily. Ze vertelde vervolgens dat ze hen jammer genoeg niet zo vaak zag, wat mij verklaarbaar leek door de scheiding van haar ouders. Ze voegde er aan toe dat het vooral heel grappig was om hen te zien badderen en een ritje op hun te maken. Dit alles viel op z’n plek toen boven tafel kwam dat Tiger en Lily twee olifanten waren die zij en haar ouders hadden geadopteerd op het strand in Thailand!

En dacht ik even indruk te maken op de twaalfjarige jongen die voor onderzoek kwam! Voor de verandering had ik ook een WK-wedstrijd gezien (weliswaar onder dwang). Quasinonchalant wist ik een aantal hoogtepunten van de wedstrijd van de avond ervoor op te sommen. Echter toen ik ‘m op het moment suprême wilde inkoppen, kon ik niet op de naam van de maker van het winnende doelpunt komen. Met zijn gezicht helder op mijn netvlies, wist ik stotterend slechts uit te brengen: ‘Die met dat oranje shirt en die tanden!’ Helaas nét even mijn doel voorbij geschoten. En: ‘Sorry, Klaas-Jan Huntelaar!’

Soms gaat het ontstaan van een klik vanzelf, soms is het hard werken. Maar het is het méér dan waard, wanneer een kind bij het verlaten van de testruimte zegt: ‘Kom je me morgen weer ophalen, dan hoef ik lekker weer de hele ochtend niet te werken!’ Dit terwijl ik haar net alles wat ze moeilijk vindt, heb laten doen tijdens dyslexieonderzoek. Of wanneer ik na de pauze een satéprikker met daaraan inmiddels bruin geworden stukjes appel aantref. Speciaal voor mij meegenomen uit het kinderrestaurant, dat op dat moment in de school gaande is. Op die momenten smelt mijn hart en keert deze kameleon met een voldaan gevoel huiswaarts.

 

Geschreven door Tjitske van der Waals

Geef een reactie

ZIEN in de Klas © 2017, Alle rechten voorbehouden
Webdesign: Simplefly