Soms zitten kansen in een klein hoekje… Zo begon het lees- en spellingavontuur van de leerling van ZIEN in de Klas collega Suzanne: met een paar vergeelde brieven en een mooi verhaal van vroeger.
Suzanne Woudenberg, dyslexiebehandelaar bij ZIEN in de Klas, vertelt:
‘’Mijn leerling en ik zijn al een tijdje samen aan het werk. Intensief oefenen met lezen en spelling hoort daar natuurlijk bij en laten we eerlijk zijn: dat kan soms best pittig zijn. Vooral als je dyslexie hebt. Daarom zoeken we steeds naar creatieve manieren om het oefenen leuker te maken.’’
‘’Tijdens een voortgangsgesprek vertelde moeder over iets bijzonders. Haar dochter had thuis oude brieven gevonden, verstuurd naar haar penvriendin van vroeger. Nieuwsgierig vroeg ze: “Wat is dat eigenlijk, een penvriendin?” Moeder legde uit hoe ze vroeger brieven schreef, gewoon met pen en papier, waarin ze verhalen en belevenissen deelde.’’
Dat idee bleef hangen.
‘’“Dat wil ik ook wel,” zei mijn leerling enthousiast. Maar tegelijk klonk er twijfel: schrijven is lastig. Wat als die ander veel beter schrijft? Die onzekerheid is herkenbaar bij kinderen met dyslexie. Gelukkig had moeder een mooi idee: wat als we een penvriendin vinden die óók dyslexie heeft?’’
‘’Zo gezegd, zo gedaan. Al snel vonden we een enthousiaste leerling van een andere school, net zo creatief en net zo gemotiveerd om te schrijven. Ze vonden al overeenkomsten in interesses vóór de eerste brief op de post ging!’’
‘’In de vakantie begon ze vol enthousiasme aan haar eerste brief. Met plezier, zonder druk. En natuurlijk hoorden daar ook postzegels plakken en naar de brievenbus lopen bij. Zo houden we de kunst van het brievenschrijven een beetje in stand en bouwen we tegelijk aan zelfvertrouwen, motivatie en plezier in taal!’’
