panel

Blog Vera – Van ZIEN in de Klas naar DOEN in de Klas!

De missie van ZIEN in de Klas is alle klassen gelukkig zien en gelijke kansen voor elk kind. Het geluk dat we willen overbrengen, begint bij jezelf en soms moet je echt op zoek gaan naar geluk. Dat heeft ook onze collega Vera gedaan. Daarbij kwam ze tot de conclusie dat ze als leerkracht gelukkiger zou worden dan als orthopedagoog. In deze blog lees je over haar mooie ervaringen. 

Het is de start van het schooljaar, wanneer ik 24 namen op de reken-, taal-, en spelling schriften schrijf en dan heb ik alle werkboeken nog niet eens gehad. De laatjes van de kinderen worden gevuld met een etui, een aantal boeken en de tafels krijgen allemaal een vragenblokje. Terwijl de 2 leerkrachten hun klassenindeling maken en het rooster voor de eerste periode vormgeven, poets ik de laatste tafels schoon, weer helemaal blinkend voor het nieuwe schooljaar. Waar ik normaal gesproken tijdens een eerste werkdag na de zomervakantie druk ben om een school vlot in kaart te krijgen als interim ib’er, ziet de start van dit schooljaar er voor mij dit jaar toch net even anders uit.

“Juf, juf, juhuuuuuf!” is nu namelijk de meest gehoorde zin van de dag. Na jarenlang adviezen te hebben gegeven aan leerkrachten en waar ik vaak achter in de klas te vinden was voor een observatie, wilde ik die adviezen nu zelf eens uitvoeren. Ik wil zelf ervaren hoe het is om voor de klas te staan. Een ervaring die ik stiekem al zo lang wilde opdoen, maar om nou weer meerdere jaren een studie te gaan volgen? Pff, dat zag ik in eerste instantie niet zo zitten. Totdat ik vorig schooljaar ben gaan lezen over het zij-instroomtraject dat nu extra in de aandacht staat vanwege het enorme lerarentekort. Een traject op maat waarbij je werkt en leert in één. Perfect! Zo ben ik dit schooljaar als zij-instromer in groep 4 gestart op een basisschool in Arnhem. Een keuze die niet iedereen in mijn omgeving begreep. Ik kreeg reacties als: “Vera, je bent toch orthopedagoog en dan wil je nu leerkracht worden? Wat zonde!” Alsof ik degradeerde, zoals je favoriete voetbalclub die een niveau lager gaat spelen. Of:”Vera, weet je wel zeker dat je zo’n stressvolle baan als leerkracht wilt?”. Als we dit maar met z’n allen blijven zeggen, dan wordt het lerarentekort natuurlijk nooit opgelost. Het wekt de illusie dat het beroep leerkracht enerzijds alleen is weggelegd als je toevallig Superman of Superwoman bent en anderzijds alsof een orthopedagoog beter is dan een leerkracht. Nou, ik kan je vertellen: ik ben geen Superwoman, maar wel ontzettend blij en gelukkig met mijn keuze! Hoe mooi is het om als leerkracht écht een verschil te kunnen maken in de klas en een steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van leerlingen? 

Mijn groep, waar ik het verschil wil gaan maken, bestaat uit kwetsbare kinderen met een migratie achtergrond. De invloed van de coronacrisis is mij snel duidelijk geworden. Na het afnemen van de E3 toetsen begin dit schooljaar, is te zien dat kinderen behoorlijke achterstanden hebben opgelopen. Niet zo gek, want ze hebben een groot deel goed onderwijs gemist in groep 3. Een cruciaal jaar voor de basis van onder andere rekenen en lezen. Daarnaast heeft het overgrote deel van mijn leerlingen thuis wekenlang in hun eigen moedertaal gecommuniceerd. Dat de taalontwikkeling vervolgens achteruit is gegaan, is dan ook (helaas) niet heel verrassend. ‘De leerkracht doet er toe!’, één van de uitgangspunten van het HGW, lijkt niet beter toepasbaar dan op deze school, met deze leerlingpopulatie. Uit de resultaten van mijn groep 4 blijkt tenslotte wel hoe afhankelijk ze zijn van een goede leerkracht en hoe hard ze ons nodig hebben. Dat ik hierin een rol mag gaan spelen, voelt voor mij heel waardevol.

Om écht die leerkracht te gaan worden die het verschil gaat maken, is er nog wél werk aan de winkel.  Ik heb jarenlang veel goede voorbeelden gezien en met de juiste lesvoorbereidingen en ervaring op scholen dacht ik er helemaal klaar voor te zijn. Nou, dat pakte even anders uit: mijn instructies zijn te lang, niet bondig genoeg en voordat ik het weet vallen de eerste leerlingen van hun stoel. Er wordt gefriemeld met gummetjes en potloden en wat is er nu leuker dan te onderzoeken of dit ook kan vliegen? Als klap op de vuurpijl vraagt mijn begeleidster of ik doorheb dat er vier kinderen missen. Waar zijn zij zo snel heen gevlogen en waar ben ik überhaupt aan begonnen?

Gelukkig heb ik als zij-instromer een ervaren leerkracht naast me, die ondersteuning biedt en door co-teaching direct feedback kan geven. Ik heb genoeg verhalen gehoord van zij-instromers die starten en voor de leeuwen worden gegooid. Hupsakee, groep 7! Gevolg hiervan is dat er veel afhaken. Je leert het meest wanneer je in het diepe wordt gegooid, maar wat er van je verwacht wordt als leerkracht is een behoorlijke kluif. Goede begeleiding kan hierbij dan ook het verschil maken en ik ben maar wat blij dat dit in mijn geval zo is. 

Naast mijn begeleider, leren de kinderen mij ook veel. De klas is echt de spiegel van mijn handelen. Ze geven mij een signaal wanneer ik teveel praat, mijn grenzen duidelijker aan moet geven en strenger en consequenter moet zijn. Alles wat ik doe en zeg, wordt tenslotte door 48 ogen en oren opgemerkt. Zo verloor ik in mijn eerste week meteen een weddenschap met de kinderen, omdat ik mezelf blijkbaar heb aangeleerd ‘nummero’ te zeggen wanneer ik het woord ‘nummer’ hardop zeg. Ach ja, hoe gezellig is het om lekker wat te smikkelen samen. Of die ene keer dat ik mijn mooiste jurk aantrok met hakken eronder en dit niet helemaal in de smaak van de kinderen viel, want “Juf, heb je nou een pyjama aan?”.

Ja, de plek voor de klas die bevalt me wel. Wat een lange weg heb ik nog te gaan, maar oh wat geniet ik van die kleine hummeltjes. 

Geschreven door Vera Heersink

ZIEN in de Klas © 2020, Alle rechten voorbehouden
Webdesign: Simplefly